Presidente de todos nós

26 de Febrero , 2020

Alejandro Finisterre

Alejandro Finisterre _ Campos Ramírez _, enche el só varios volumes de historias fóra do común, e non é un xeito de falar, senón unha descrición.

A invención do futbolín, do pasa-follas de partituras, ou do xogo Hundir la Flota; a súa condición de apoderado e editor de León Felipe, a denuncia de seu pai por roubo, a amizade co Che, o episodio de suposto terrorismo aéreo, os anos como bailarín de Celia Gámez, son chanzos da súa vida máis ou menos coñecidos, pero hai outros que non o son tanto.

Por exemplo, Alejandro Finisterre foi o primeiro, e posiblemente o único español, detido por inxurias ao xefe do Estado, Francisco Franco, cando xa non o era, porque estaba morto.

No mes de maio de 1975 o TOP, Tribunal de Orden Público, declara ao galego en rebeldía, acusado de inxurias contidas na antoloxía do poeta León Felipe que el edita. Nesa condición pasa todo o ano 1975, e cando é detido o 18 de decembro nun hotel de Ourense, Franco xa levaba morto 28 días.

Máis descoñecida aínda é a súa elección como presidente do Estado Mundial, un suceso que merece certa explicación.

O aviador americano Garry Davis, dá a coñecer o 25 de abril de 1948 a súa campaña para lograr que a Terra sexa un único territorio. Faino en París, cando a ONU celebra unha xuntanza nos xardíns do Trocadero.

Garry rompe o seu pasaporte norteamericano e proclámase cidadán do Mundo. Sartre e Camus aplauden o xesto e millóns de persoas de todos os países queren seguir o seu exemplo. Durante un tempo, Garry é tan coñecido como Disney.

Conta Borobó que nunha desas noites de euforia, artistas e intelectuais elixen en París quen debería ser presidente do Estado Mundial, e como Garry é remiso aos cargos, sae con máis votos Alejandro Finisterre.

O mal gusto non ten remedio

25 de Febrero , 2020

Don Eugenio quería algo así

Montero Ríos dá unha festa en Lourizán e polo que se intúe, quere que sexa de moito perendengue, pois ordena ao seu secretario que escriba unha carta ao marqués de Vega de Armijo, amigo e residente en Soutomaior, solicitándolle a tal fin unha ducia de alabardas, coas que adornar a entrada do pazo.

Ao día seguinte don Eugenio recibe de Soutomaior oito albardas, que Montero Ríos devolve de contado a Vega de Armijo con outra carta dicindo que ben as merecían, “o secretario, por escribir o que non ditei, e eu, por asinar o que non lin”.

E unha nota máis: “O que desexaba eran alabardas, e se é posible, agardo que mas envíe”.

0

Fala Juan María Gallego Tato nos anos sesenta do moito que cambian os tempos, da perda de respecto e de formas sociais obsoletas.

Ilustra a súa columna con dúas anécdotas acontecidas en Lugo no ámbito militar e no eclesiástico.

Di a primeira que un comandante de Inxeñeiros vese na obriga de botarlle unha boa reprimenda a un cabo do seu mesmo corpo por unha falta máis ou menos leve.

Cando remata a admonición, o cabo volve ao grupo de soldados cos que estaba e coméntalles:

_ Xiríngame que entre xefes pasen estas cousas.

A outra sucede no coro da catedral, cando un dos coengos esbirra e o monago que está alí, dílle: “Xesús!”

Para comentarlle logo:

_ Caramba, don Manuel; parece que todos os do Cabido andamos acatarrados!

0

Pregúntanlle a Valle o mesmo que hoxe podería facerse, se o problema de España é de incultura, e don Ramón contesta:

_ Peor. De mal gusto. Un público inculto, pode educarse. Un público que se cre educado e que está viciado e corrompido con comedias estúpidas, non ten remedio.

Armesto, el impulsor de la agencia Efe en el mundo

24 de Febrero , 2020

Pertenece a la redacción de El Progreso nueve años, antes de ocupar la agregaduría cultural de la embajada española en Roma

PARA QUÉ NOS vamos a engañar. Durante los años en los que Alejandro Armesto Buz (Val do Dubra, 1925) dirige o preside la agencia Efe, el número de periodistas gallegos que entran a formar parte de sus distintas redacciones _ Efe, Gráfica, Alfil, Fiel, Cifra… _, aumenta. Alguna lengua viperina llega a hablar de la mafia gallega, pero a medida de que conocen a los fichajes de Armesto se dan cuenta de que no los hace por ser gallegos, sino por ser útiles para la agencia. ¿Sabe de ellos por ser gallegos? Eso sí.

En esos años, en torno a Efe se reúnen firmas como las de Borobó, Daniel Sueiro, Manuel Blanco Tobío, Celso Collazo, Ramón Luis Acuña o Albino Mallo, pertenecientes a su generación, con otros recién salidos de la Escuela o de las primeras promociones de la Facultad, como Manolo Silva, Cristino Álvarez, Carolina Guerra, María Espinosa, Carlos González Reigosa, Manuel Molares, Rivas Troitiño, Nemesio Rodríguez y alguno más que siempre se olvida; más los de Santiago, Manolo Paz, Diego Bernal, Juan López Rico o Emilio Lavandeira.

Él era el periodista número 1.345 de España. Había sido director de Rumbo y redactor-jefe de El Progreso, donde entra en 1948, hasta 1957, cuando es contratado por el Faro de Vigo para ocupar puestos de dirección.

Durante su etapa lucense, en 1962 se funda la Hoja del Lunes de Lugo, que dirige durante su primer año, siendo sustituido por Ángel Martínez Fernández de la Vega.

En esos mismos años obtiene el premio África como editorialista de El Progreso y el premio de novela corta en el I Certamen Literario del Miño por su obra ‘Tiempo de morir’. Asimismo, será premiado con el del Centro Gallego de Buenos Aires, el de la Casa de Galicia de Nueva York y el San Fernando, del Instituto Social de la Marina.

Galardones destacados a lo largo de su vida profesional fueron los premios Nacional de Periodismo y el Jaime Balmes. También en Lugo fue presidente del Sindicato Provincial del Papel, Prensa y Artes Gráficas.

Cuando Alfredo Sánchez Bella es nombrado embajador en Roma, lo reclama para hacerse cargo de la agregaduría de Información. Tras la crisis provocada por el caso Matesa y la salida de Fraga de Información y Turismo, le sucede Sánchez Bella y con él se trae de Roma a Armesto para que dirija Efe, de la que también será gerente.

Armesto acomete profundas transformaciones que sitúan a la agencia entre las seis de mayor alcance internacional y la primera en castellano.

Dentro de ese ámbito también dirige la agencia Comtelsa e impulsa la creación de la Agencia Centroamericana de Noticias, con sede en Panamá, así como otras iniciativas internacionales.

Más tarde será director de Arriba, consultor de News International del grupo Murdoch, en los EE.UU., y miembro de la Comisión Consultiva de la Dirección General de RTVE.

Asimismo fue presidente de la Unión de Agencias Europeas de Prensa, vicepresidente de la Asociación de la Prensa de Madrid y profesor de la EO de Periodismo. En ese tiempo, no pierde su vinculación con El Progreso, donde su hermano Jesús forma parte de la Administración, y en 1999 integra el jurado del premio Puro Cora.

Dona los siete mil volúmenes de su biblioteca a la de Galicia, ubicada en la Cidade da Cultura. Fue enterrado, hace hoy cinco años, en el cementerio parroquial de Pontedeume. Sus dos hijos, Carmen y Sandro Armesto Borrazás, son también periodistas. Carmen fue delegada de Efe en Santiago, y Sandro, jefe de prensa de Administraciones Públicas, entre otros cargos.

Don Macías, o adiantado

24 de Febrero , 2020

Marcelo Macías García

Mediada a primeira metade do XX, morre en Ourense un xornalista cuxa identidade non consta porque a testemuña pensa que non sae ben parado do conto, opinión que non compartimos.

Logo das exequias, a familia atopa no seu despacho unha morea de papeis, anotacións, artigos, libros sen rematar… que non saben ordenar, ni avaliar, nin gardar.

Conclúen entón que o máis axeitado é pedirlle a un intelectual de prestixio contrastado como é o catedrático e orador sagrado Marcelo Macías, profesor de Otero Pedrayo e autor, entre outros, de El Crismón en las monedas de Constantino el Grande (1913), que faga catálogo de todo cando alí existe.

Macías acepta de mil amores, como bo rato de biblioteca que é, e comeza o seu traballo facendo montóns segundo as características do que vai aparecendo.

Ás poucas horas de penetrar no legado do xornalista, descobre que unha boa parte dos artigos sen rematar que deixa o home son notas necrolóxicas de todos os ourensáns de certo nome, dispostas para publicar no día do seu pasamento, como seguramente xa tiña feito en ocasións precedentes.

Daquela, cando aínda está moi lonxe a chegada de internet, os lectores falan marabillas dos datos e da celeridade con que os xunta o personaxe X cando hai unha morte, e Macías vén de coñecer o seu segredo.

_ Se digo en Ourense os nomes dos veciños que xa ten en liña de saída… máis dun morre de verdade _ ríe Macías cando medita no truco do cronista.

Dese xeito inicia outro montón co epígrafe: “Necroloxías anticipadas” e segue o traballo de selección.

De súpeto, érguese da cadeira, colle o chapeu e sae da casa para non volver xamais,

O catedrático dera coa súa propia nota necrolóxica: “Don Marcelo morre o día… do mes de … de 19…”

Gómez Osorio, el último gobernador de Madrid en el 39

24 de Febrero , 2020

El de Baleira también preside el PSOE en las semanas anteriores a la caída de la capital y el fin de la guerra

PERSEGUIDO POR LA monarquía, detenido por Lerroux, hecho prisionero por los comunistas y ejecutado por Franco. José Gómez Osorio (Baleira, 1882) no ahorra conflictos con el poder, aunque él mismo llega a formar parte de él en el momento más desesperado.

Es el último presidente del PSOE y el último gobernador del Madrid prefranquista. Participa en el golpe del coronel Casado, el preludio del fin de la guerra, y encomienda el partido a su hijo horas antes de morir fusilado.

Gómez Osorio nace en el lugar de Vilar, dentro de la parroquia de San Lourenzo de Pousada. Es hijo de Pedro Gómez y María Osorio. Como trabajador reúne la doble condición de ebanista y ferroviario y en 1908 ingresa en la Asociación Socialista madrileña.

El año 1910 se traslada a Vigo, donde funda el sindicato de la Compañía Madrid-Zamora-Orense-Vigo. Su participación en la huelga de 1917 le obliga a refugiarse en Portugal para esquivar la persecución policial y a partir de 1919 se intensifica su actividad política y sindical.

En diciembre de 1927 ingresa en el Sanatorio Antituberculoso Lago de Tablada, de la Sierra del Guadarrama donde también se encuentra internado otro socialista lucense con el que volverá a coincidir al final de la guerra, Julián Besteiro. Cuando sale del sanatorio se traslada a Salamanca y allí trabaja junto a Trifón Gómez al frente de la organización ferroviaria.

En 1934 es detenido y sufre prisión a causa de su protesta contra la destitución del alcalde socialista de Vigo por parte del Gobierno Lerroux. Todo ello precede al 17 de abril de 1938, casi un año exacto antes del fin de la guerra, cuando Gómez Osorio asume el Gobierno Civil de Madrid.

Cuando el 5 de marzo de 1939 se produce el golpe del coronel Casado, la evidencia de la derrota es común en el bando republicano, excepto para Negrín, el Partido Comunista y algunos sectores del PSOE, a los que el republicanismo acusa de querer entregar los restos de España a Rusia.

Madrid va a vivir entonces lo que se llamó una guerra civil dentro de la guerra civil. Alrededor de dos mil muertos y unos cinco mil prisioneros, entre los que se encuentra el gobernador Gómez Osorio, partidario de las tesis de Casado en orden a una rendición pacífica que evite un inútil baño de sangre.

El golpe finaliza cuando el Consejo Nacional ordena a la aviación que arroje unas octavillas concediendo un plazo a los comunistas para que hagan entrega de los prisioneros. Del palacio del Pardo y sus edificios salen unas tres mil personas. Los comunistas habían alojado a los jefes y oficiales republicanos en los últimos pisos de dichos edificios, pues temen ser atacados por aire y de esa forma conseguirían que ellos fuesen los primeros en morir.

Cuando es liberado de El Pardo, Gómez Osorio declara a la prensa: “En mi larga historia de luchador proletario no recuerdo trato como el que me han dado quienes dicen llamarse hermanos nuestros, durante los cuatro días que he estado bajo su dominio”.

Las palabras de Osorio resuenan como un albadonazo entre las filas republicanas. Es el fin. Osorio escapa a Alicante y en su puerto es detenido para ser internado en el campo de Albatera y en la prisión del Castillo hasta ser trasladado a Madrid, donde ingresa en la prisión de Porlier.

El exgobernador civil madrileño es condenado a muerte y se fija la fecha de su ejecución para el 24 de febrero de 1940. Antes transmite a su hijo el encargo de reorganizar el partido.

Pascual, un corvo falangueiro

23 de Febrero , 2020

Pascual na prensa

O caso do corvo Pascual é un dos más fantásticos do xornalismo galego. Seguramente o lector non vai crer todo o que a continuación se conta, pero as nosas probas son fiables xa que veñen refrendadas por un profesional de prestixio, como foi o estremeño Eugenio Pontón Ramos, o meu director en Ferrol Diario e compañeiro da axencia Efe.

As cousas suceden do seguinte xeito: Un domingo pola mañá do ano 1952, Antonio Fontenla, veciño da rúa Monforte de A Coruña, disponse a se deitar despois de rematar a súa quenda de noite.

Antonio e os fillos escoitan entón unha voz quebrada, como de vella, que chama desde dentro da casa: “Olga! Olga!”, o nome dunha das rapazas.

Cando dan coa orixe da voz, comproban que se trata dun corvo femia, aínda novo, que fai por se quedar entre eles e que de seguido lles amosa outras habilidades vocais, como aldraxar a quen lle peta chamándoo “parvo” ou “groseiro”.

Non obstante, o normal é que saúde educadamente cun “ola!” moi familiar. Como o corvo non fai por marchar, quedan con el e póñenlle o nome de Pascual. Máis tarde lembran telo visto en mans duns nenos da rúa Monforte que o maltrataban.

Pascual pasa o día entre galiñas, pombas e un can. Fai excursións arredor, pero sempre volta onda os Fontenla.

O que máis chama a atención dos que o coñecen é que Pascual saiba os nomes de todos os veciños da rúa Monforte e se dirixa a eles coa súa identidade correcta.

Pídelles de comer e se o que lle ofrecen non é do seu agrado, di: “Non me gusta”.

Cando Pontón observa canto fai Pascual, convérteo nun personaxe popular en toda España e moitas persoas achéganse á rúa Monforte coruñesa para se faceren fotos co animal.

Paco Martín en auto-stop

22 de Febrero , 2020

Paco Martín

O escritor Paco Martín estrea hoxe díxitos e paga a pena celebralo cun episodio da súa vida.

Cando conta 21 anos dálle por cruzar España de arriba abaixo en auto-stop e vai ata Cádiz co dedo polgar ergueito e unha tenda de campaña ao lombo.

En total percorre 2.600 quilómetros en catorce días, que non é pouco, pois daquela facer dedo aínda non está moi ben visto e case todos os que paran son estranxeiros, preferentemente franceses e alemáns.

Os ingleses _ conta Paco á súa volta _, “son remisos ao freo” e os marroquís non paran nin para botar gasolina. Iso si, os máis amables son os españois.

O momento máis complicado é na saída de Ocaña, onde coinciden seis autostopistas facendo por coller coche.

Trae o macuto cheo de lembranzas e seguramente moitas delas están agora espalladas en libros e artigos seus.

Por exemplo, chámalle moito a atención que a xente dos pobos non crea que viaxa nesas condicións só por pracer, sen ir ofrecido a un santo nunha peregrinación, ou cousa semellante.

Outros tómano por estranxeiro, ou por vendedor de olas, e non falta quen lle queira venden unha casa, ante o cal Paco comenta o pouco ollo clínico do tipo.

Se lle preguntan hoxe vai negalo, pero cando Pena Trapero lle fai unha entrevista para El Progreso, di que o que máis lle agradou da experiencia foron as rapazas, ou sexa, os ligues.

De feito fala marabillas dunha muller francesa que non só o leva senón que tamén o convida a cear.

_ En troques tiven que aprenderlle catro cousas. A dicir Olé, a tocar a armónica, a cantar flamenco e unhas leccións básicas de tauromaquia.

Para que logo digan que en Galicia non hai afección ás corridas!

Os oito debuts de Paco Martín nos seus 80 anos

21 de Febrero , 2020

Como ferido, futbolista, xadrecista, actor, autoestopista, xornalista, novelista e xogador de mus

AÍNDA QUE NON o pareza, este sábado, Paco Martín (Lugo, 1940) cumpre 80 anos, que non son poucos nin moitos, segundo o que cadaquén fixese neles. Como o de Paco é moito, os anos son poucos.

Como agasallo recollimos algúns dos seus debuts en distintas disciplinas. Por exemplo, Paco debuta nas páxinas da prensa cando só ten dez anos. O motivo non é agradable porque vén de ser atendido na Casa de Socorro San José logo de sufrir nun accidente casual unha contusión con probable fractura do cóbado esquerdo.

El Progreso identifícao o 20 de xullo de 1950 como veciño da Carretera da Granxa. Que andarías a facer?

O 22 de setembro de 1957, xa feito un mozo, debuta como xogador de fútbol do club que vén de fundar Dositeo Varela López co nome de Iris de Magoi. O partido inicial, no que Paco non intervén, foi contra o San Lázaro a beneficio do C.D. Lugo. Empataron.

En 1960 rexístranse dous debuts máis. Un deles, como xogador de xadrez en competición oficial, cando gana a Rey Martínez no Carlos Azcárraga. De nada, Paco. E outro, como actor de teatro baixo a dirección de Antonio Cillero.

O 26 de maio dese ano montan “La cuerda”, de Patrick Hamilton e a crítica que asina López Morán en El Progreso non pode ser máis negativa. Comeza polo propio texto, segue pola trama, o decorado, o director e remata cos actores. Ninguén vale un can, segundo o xornalista.

Agás María Teresa de Cabo, os demais _ Pepe Fouce, Rosa María García Alfonso, Santiago Argüeso, Antonio Prado, Gonzalo Sánchez, Paco e José Sixto Rey, o fundador de Tespis _, van quentes para casa.

Tamén di que Paco se dá ao whisky máis da conta. Obrigado polo guión, claro.

O ano 1961, o noso home debuta como autoestopista e percorre 2.652 quilómetros en 14 días, con etapas en Valladolid, Toledo, Cáceres, Jaén, Cádiz e Málaga, onde vivira de neno. Unha anécdota? Fálalle de touros e toureiros a unha muller francesa a cambio de levalo.

Paco foi o primeiro premio Puro Cora no ano 1994, pero tamén quen o recibe máis tarde. Daquela, o fallo e a entrega fanse o mesmo día, o 2 de febreiro. É unha temeridade, porque cada ano son dous premiados, galego e castelán, e ningún dos dous teñen nin idea da decisión do xurado, polo que poden andar nas quimbambas.

El estaba en Lugo, e o outro premiado, Graciano Palomo, en Madrid. Graciano colle un avión pola tarde, pero as condicións do tempo son tan calamitosas que o aparato ten que dar a volta, retrasando o acto de entrega ata ben entrado o día 3.

O seu debut xornalístico é anterior á columna Auga lizgaira pola que será premiado. Ten lugar en 1974 cunha fermosa iniciativa en La Región chamada Axouxere, Semanario do Neno, na compaña de Xan Balboa e de Ulises Sarry, hai pouco falecido.

O 17 de maio de 1975, a piques de morrer o outro Paco, debuta como novelista. Non como escritor, pois xa tiña publicados os contos de Muxicas no espello.

O nacemento acontece baixo o nome de Xan Queizán, que é o seudónimo co que se presenta ao Premio Galaxia de novela, convocado para celebrar o XXV aniversario da súa fundación.

O premio non é para Paco, senón para Carlos Casares. O que pasa é que o xurado recomenda a publicación de No cadeixo, a súa primeira novela, que aparecerá o ano seguinte.

Unha curiosidade desa data. A obra premiada, Xoguetes pra un tempo prohibido, aparece na prensa de Vigo cun erro descomunal, pois a chaman Foguetes, e non Xoguetes. Cousas dos xornais.

O que non atopamos foi a data do seu debut como xogador de mus. Parabéns adiantados.

Que imite a Brañas

21 de Febrero , 2020

Brañas, de José María Fenollera (I. Pai Sarmiento)

Hoxe hai 120 anos que morre na rúa santiaguesa de Acibechería 5, Alfredo Brañas. Foi unha gripe neumónica, di a prensa para explicar a morte dun home de 41 anos con sona de grande en toda España e do que se agardaban os mellores froitos en todas as ordes.

O seu último acto público é o discurso pronunciado no Congreso Católico de Burgos o ano anterior, 1899. Logo marcha a Madrid para formar parte dun tribunal de oposicións e xa de volta a Santiago dá mostras da enfermidade que finalmente acabará coa súa vida.

Nos períodos de febre máis alta, Brañas cae en delirios propios da súa condición de gran orador. Fala aos alumnos como se ocupara a súa cátedra, pasa lista, recita poesía ou dita conferencias, todo iso mesturado con frases inintelixibles.

Pouco antes de eses últimos días, fala cun amigo e cóntalle o que lle acontece estando en Madrid como membro do tribunal.

Era o 8 de decembro de 1899 e quere confesarse e comungar antes do comezo das probas. Sabida era polo seu amigo a afervoada relixiosidade de Brañas, razón pola cal foi chamado para participar no Congreso de Burgos.

Camiña cara ao edificio universitario e no seu paso atopa unha igrexa. Entra e axeónllase diante dun confesionario no que hai un crego.

_ Que pecados tes?

Brañas lembra o que considera e logo escoita a penitencia.

_ Hai que manter a fidelidade a Deus, non só observando unha boa conduta, senón tamén procurando facer pública a fe…

Cando máis sumido está no proceso de arrepentimento, o crego engade:

_… un exemplo a imitar é Alfredo Brañas, ese catedrático de Santiago que tanto vén de chamar a atención no Congreso de Burgos…

O de Carballo non lle descobre ao confesor quen é. Seguramente pensa que comete un pecado de soberbia.

García Vidal, un gobernador con leyenda en piedra

20 de Febrero , 2020

Una lápida en la iglesia de Santiago de Loureiro cuenta su temprana y trágica historia de amor con una joven de Cotobade

EN EL EXTERIOR de la iglesia de Santiago de Loureiro, al sur de Cotobade, existe una lápida fechada el año 1857, que reza así: “De la prenda más querida yacen aquí los despojos y no se contienen los ojos de llorar a Florentina García, joven desconsolada que a los 23 años de edad pasó a la eternidad. El día primero de vida fue el postrero de esta joya malograda”.

La historia que se cuenta de la desconsolada Florentina es la de unos amores de juventud y un embarazo del que sus padres se avergüenzan. Añádase separación de los jóvenes amantes, parto y temprana muerte.

Los habitantes de la parroquia de Loureiro aprenden de memoria los versos de Florentina y mantienen la historia con mayor o menor detalle, pero a su lado discurre en silencio la identidad del protagonista. Las gentes de Loureiro y Cotobade saben quién es el joven enamorado de Florentina y las dificultades familiares con las que tropieza su amor, de forma determinante desde que se pone de manifiesto el embarazo de la muchacha.

Hoy no estamos en condiciones de asegurar si la oposición al idilio surge de su propia familia, como se dice; de la del novio, como parece, o de ambas.

Hora es de decir que el chico de la historia es Lorenzo García Vidal (Cotobade, 1847), al que seguiremos en su dilatada biografía que lo hace lucense de adopción tiempo después.

Una mujer llamada Sira conduce al fotógrafo Xoán Arco da Vella a través de Loureiro hasta el lugar de A Cancheta, donde existen las ruinas de una casa dominadas hoy por el musgo, la yedra y las silveiras.

El motivo es descubrir la cárcel de Florentina, el refugio donde fue recluida los últimos meses de su vida y donde muere consumida de tristeza y de amor por Lorenzo.

El recuerdo que queda de ambos es el mismo argumento que se repite en las leyendas de los amores desgraciados. Dos niños de diferentes clases sociales pasan de la amistad al amor en cuanto tienen edad para ello. Las familias se oponen. Ella queda embarazada y los separan a la fuerza.

Finalmente la muchacha muere poco después, pero a alguien se le ocurre encargar una lápida de piedra donde recordar la historia para siempre, aunque con algún baile de fechas al que no encontramos explicación.

Lorenzo es hijo de Carlos García Vidal y Josefa Vidal Justo. Hace los primeros estudios en Loureiro y es entonces cuando inicia su secreta relación con la joven, antes de mudarse a Pontevedra, en cuyo instituto completa el bachillerato con una nota de sobresaliente el año 1866.

Sigue la carrera de Leyes en Santiago y se licencia solo cuatro años más tarde para regresar a Loureiro y ejercer allí la abogacía en paralelo a su incipiente actividad política, que arranca en 1872, cuando ocupa la alcaldía de Cotobade. También es escribano de Ponte Caldelas, diputado provincial y abogado de beneficencia.

Su vida política está ligada a la suerte de Raimundo Fernández Villaverde, desde que éste logra el acta de diputado por Caldas de Reis y Ponte Caldelas, cuando Lorenzo es alcalde de Cotobade.

A través de Fernández Villaverde y de Augusto González Besada ocupa el Gobierno Civil de Lugo (1899) y seguidamente, el de Ourense (1902). Nada más llegar a Lugo debe lidiar en el conflicto sobre las actas electorales de A Fonsagrada en contra de los intereses de Quiroga Ballesteros y aquel episodio marcará toda su trayectoria política, pues cuando sus enemigos quieran mortificarlo, bastará que repitan la salmodia: “ya está García Vidal haciendo de las suyas, como con las actas de A Fonsagrada”.