A Virxe do engorde
7 de Marzo , 2020
A impresionante paisaxe da Peneda
Eugenio Montes era un neno doente, un desmedrado en perigo de non superar a infancia. Iso non quere dicir que non fose o máis listo dos da súa idade, pois ninguén lle aprende a ler e a nai case cae do susto cando o descobre.
O caso é que aos seus sete anos, a familia decide levalo ofrecido á moi milagreira Nossa Senhora da Peneda, no concello luso de Arcos de Valdevez, terras chamadas o Pequeno Tibet Portugués.
O santuario é unha réplica do Bom Jesus do Monte, de Braga, cunha grande sona no norte do país e no sur de Galicia, como testemuña Lisón Tolosana.
A cita principal é en agosto e alá que levan ao neno, subido a unha besta, cun sol de xustiza por unha xeografía deseñada para facer deporte os corpos mellor preparados.
O tramo final chámase o Caminho dos Mortos e o pícaro está convencido de que esa é a finalidade da peregrinación. Todo ese sufrimento, esa calor, eses tombos, son o prólogo da morte.
A carón del, diante ou atrás, avanzan catro mulleres metidas noutras tantas caixas de madeira que son os seus ataúdes, como en Ribarteme ou na Pobra do Caramiñal.
_ Velaí as miñas compañeiras na última viaxe!
Montes recoñecerá despois que non lle importaba morrer, que era o que lle correspondía, como se fose un recado dese día.
O neno, xa o sabemos, non morre. O vigués, un dos últimos galegos nados no século XIX, transplantado xa en Bande (Ourense), vai estar afastado de xogos e de compañeiros, pero dedicará tanto tempo á lectura, á música e á pintura, que se converterá nun intelectual aínda sen abandonar a adolescencia.
Por iso, ao rematar as aulas de Ortega y Gasset, o seu profesor búscao para saír xuntos de conversa.
Falando de Nossa Senhora da Peneda, ben podería dicir Montes que o que non mata, engorda.











