Isidoro Blanco, el pequeño gran organista

24 de Marzo , 2020

Juan Montes no concurre a ningún certamen con el Orfeón si antes no recibe el visto bueno de su amigo Blanco

LA LEYENDA DEL maestro Montes _ probablemente cierta_, dice que no concurre a ningún certamen con su orfeón, si antes no escucha el programa a presentar el organista de la catedral, al que sustituirá, su amigo Isidoro Tomás Blanco y Fernández (Lugo, 1824), tan gran músico como diminuta es su estatura.

No tendría nada de extraño, porque Blanco goza de ´autoritas´ ante Montes y ante cualquier aficionado pues sus conocimientos están contrastados.

Aunque se desconoce el día exacto de su nacimiento, tuvo que ser alguno de los que ahora recorremos de hace 196 años, ya que su bautismo se celebra el 31 de marzo en San Pedro.

Con ocho años ingresa como niño de coro de la catedral, bajo la batuta de Francisco Reyero, racionero encargado de la música, y el organista Francisco Mogrovejo.

Al parecer, Blanco es descubierto cuando realiza una pintada subversiva en las paredes de la catedral contra Isabel II, lo que le valdría el título de pionero en delitos de propaganda ilegal. También le cuesta la continuidad en la catedral. “Tú no sirves para la iglesia”, le dice un canónigo. Y Blanco se marcha.

Toca el flautín en la Banda de la Milicia nacional de la ciudad y luego se traslada a Madrid para estudiar en el Conservatorio y ser discípulo de Pedro Albéniz y de Carnicer. Fuera de él recibe clases de Román Jimeno, y entre todos lo capacitan para que el marqués de Peñaflor lo contrate como maestro de música.

En esa condición se traslada a la casa del marqués en Écija, para ser profesor de sus hijas, las futuras duquesa de Medinaceli y marquesa de Villaseca. En Écija también ejerce como organista de Santa Bárbara y director de piezas de zarzuela en su teatro.

Al anunciarse la oposición a la plaza de organista de la catedral lucense de Lugo, obtiene el segundo puesto, pero la ocupa por negase el ganador, Miguel Mir, a recibir las órdenes eclesiásticas.

Blanco inicia entonces una intensa actividad musical en Lugo, donde todos aprecian sus salidas ingeniosas y comprueban a diario su escasa estatura.

A él se deben los primeros conciertos de música italiana de la ciudad. Organiza recitales en el Casino, canta, crea orfeones y una academia, compone, escribe artículos sobre música, es pianista del Círculo de las Artes, ejerce como jurado y preside la sección filarmónica del Liceo artístico y literario.

Algunas de sus obras de carácter religioso son el Santo Rosario y Gozos a la Virgen y a Nuestro Señor de la Sangre, para voces y orquesta; Misa, Santo Dios Corazón Santo, Despedida al Corazón de Jesús, Lamentos a la Virgen de los Dolores, Gozos a la del Amor Hermoso, a la Asunción y a San Roque; motetes y arias.

Entre las profanas, el Himno para la inauguración del Liceo; el Himno a Calderón de la Barca, una Serenata y una Romanza.

Su muerte, ocurrida en Lugo el 7 de noviembre de 1893, es trágicamente anunciada un mes antes por la prensa con rasgos dramáticos. Informa un corresponsal afincado en la ciudad que desde mediados de septiembre el maestro Isidoro Blanco, “uno de los pocos organistas de España que ha brillado en el Conservatorio nacional, se encuentra enfermo con una afección cerebral de la cual probablemente no curará jamás”.

Y añade que “su cabeza se ha desorganizado a los 71 años”, lo que permite intuir una demencia senil. Su categoría musical viene refrendada por las citas que de él hacen los diccionarios de Saldoni y Pedrell.

Lega su biblioteca al Conservatorio Nacional para que sea utilizada por los alumnos pobres.

Besteiro, Cibeles e a vaca

24 de Marzo , 2020

León, de Otero Besteiro, pero non de mármore como os da Cibeles, senón de bronce

Durante tres décadas Otero Besteiro traballa en dous estudios. Un está na Ribera de Curtidores madrileña, e o outro en La Casa del Cura, unha finca propiedade da súa muller, Maruja González de Buitrago, que era natural de Sotillo de las Palomas.

O curioso é que a finca de Maruja atópase no concello toledano de Montesclaros, de onde sae o mármore co que se esculpe a fonte da Cibeles e que Otero utiliza para as súas obras de gran tamaño.

En Montesclaros reside na compaña de oito pavos reais e unhas pombas negras que merca na Feira Internacional do Campo.

Alí nace a súa vaca, que nun primeiro momento é a Vaca da Paz, no sentido mitolóxico dos saxóns, é dicir, unha vaca máis pachorra que turrona.

Pero algo pasa no período de xestación e o animal transfórmase na Vaca Tumbada, sen referencias altisonantes e máis apegada á terra.

Otero, Ote para os amigos, utiliza unha vaca viva de modelo e ten que agardar a que se deite para traballar. Di que é un animal moi intelixente, pero sen paciencia para facer o posado, de xeito que unha vez se revolve contra o escultor e outra lle tira o caldeiro coa pintura dun couce.

Ao final, a vaca pesa tres toneladas. Hai que levala a Madrid e sóbena a un carro, pero nada máis poñela enriba, machúcao e queda desfeito en garabullos. Nada de carros, o que se precisa é un Pegaso, e entón si, pode viaxar á capital.

A vaca repousa no xardín de entrada do Museo de Arte Contemporáneo, onde a ven os Müller, unha parella de suizos interesados en mercala.

Os Müller fan por levala ao seu chalé helvético, pero causas de forza maior _ as tres toneladas, imaxinamos _, fan que sexa imposible, e ao final queda no chalé dos Dominguín.

_Foi unha mágoa, porque sería a primeira vaca galega exportada a Suiza.

Franco e Ruedo Ibérico

23 de Marzo , 2020

Teresa Roca López, viuva de Fernando Arenas, diante dun retrato do libreiro

Cando remata a década dos 60, tres homes preséntanse un venres na Librería Arenas, aberta no Cantón Grande da Coruña.

Son o inspector de Policía Francisco Paradela Castro e dous axentes. Preguntan polo propietario, Fernando Arenas Quintela e cando o teñen de diante, fálanlle.

_ Sabemos que vostede vende libros non autorizados ou expresamente prohibidos de Losada, Ruedo Ibérico e por aí. Requíselle a lista destes clientes.

Arenas pide tempo ata o luns para buscar os datos. Ese día volve o comisario cos axentes á librería. Agora é Arenas quen fala primeiro.

_ De verdade quere saber quen é o comprador máis importante deses exemplares?

_ Por suposto.

O libreiro faille entrega do cartafol onde recolle todos os papeis solicitados e Paradela le a primeira das súas follas. É un albarán no que figura o xeneral de brigada Vicente Fernández Bascarán, xefe da Casa Civil da súa Excelencia o Xefe do Estado, que merca El Opus Dei en España, de Daniel Artigues, e Los militares y la política en la España contemporánea, de Stanley G. Payne, de Ruedo Ibérico.

Paradela pecha o cartafol, devólvello a Arenas, saúdao militarmente e lisca.

_Boas tardes.

En efecto, quen merca eses libros durante a súa estancia en Meirás é Franco. Manuel Arenas, fillo do libreiro, lembra ver algún Ruedo Ibérico na biblioteca do pazo cando vai de visita. Franco non deixa débedas na librería.

No anos 1992, morto xa o pai, Manuel coñece ao expolicía Francisco Paradela, que agora é autor de El Talmud: código sagrado y secreto, e Cuestiones judiomasónicas. Paradela confésalle que daquela non di nin palabra para que os dous axentes non saiban nada.

O outro libreiro tradicional da Coruña, Enrique Molist, ten que pechar logo dalgunha inspección.

Traduttore, traditore

22 de Marzo , 2020

O mapa de Fontán, fachenda de Galicia

Un dos primeiros galegos en protestar pola tradución dos topónimos galegos ao castelán foi un parente do cartógrafo Domingo Fontán, autor do mellor mapa español do século XIX, o de Galicia.

O home protesta, non tanto contra a castelanización dos topónimos, como contra a que está mal feita. A súa foi unha teima soada contra a aparición de Carballino en dito mapa, pois segundo o seu correcto razoamento, nin era castelán, nin era galego.

De manter o galego, sería O Carballiño, e de traducilo, El Roblecito. Dese xeito, o home porfía teimudamente por incorporarlle unha vírgula no mapa a Carballino.

Como dixo o meu querido amigo Julio Dorado mentres ollabamos diante de nós a inmensidade do Cañón do Colorado, Cañón sen vírgulas é regra de Pachelbel, e coño sen vírgulas, é xeometría.

O parente de Fontán morre sen conseguilo e pasan moitos anos sendo Carballino.

Moitos veciños de San Ciprián, en Cervo, todos eles galego-falantes, non aturan a tradución do seu porto como San Cibrao. Pero iso é outro caso no que non cometen unha atrocidade lingüística, senón unha desobediencia civil.

Quen a comete é aquela señora que dicía vivir en Gesteira, porque Xesteira lle parecía enxebre dabondo. Por iso un amigo ilustrado coméntalle: “Querida Luisa, se vostede non quere vivir na Xesteira e prefire traducilo ao castelán, terá que vivir no Retamar”.

Pero como sempre ocorre, na casa do ferreiro, coitelo de pau, porque nada neste senso poderá superar aquela intervención do conselleiro de Cultura Roberto Varela en FITUR do 2010, cando le aos xornalistas un texto pasado por un corrector automático, e no canto de dicir Sobrado dos Monxes, dixo:

_ Desván de los Monjes.

Mellórao!

A música amansa as grippes

21 de Marzo , 2020

O repertorio da rondalla Airiños da Miña Terra é variado. Saben todas as pezas tradicionais, as máis solicitadas polo público e outras que incorporan de ano en ano.

En 1930, cando o seu director é Eduardo Díaz, cumpren tamén os trinta de existencia e viaxan por segunda o terceira vez a Barcelona, onde a colonia galega agarda con impaciencia a tan recoñecida rondalla.

Neses días previos, Eduardo Díaz fala co xornalista Luis Ibáñez Villagrasa e faille unhas declaracións sorprendentes.

Ibáñez comenta: “Só cunha axeitada preparación musical poden acadarse interpretacións tan marabillosas”. E Díaz bota unha gargallada ata que fala:

_ Preparación musical? Que dis, ho? Ningún dos vinte e seis rapaces que compoñen a agrupación sabe nin unha nota de música e algúns mesmo descoñecen as posicións dos instrumentos que tocan.

Eduardo explica ao abraiado reporteiro que todos tocan “como os xornalistas recollen os números da Lotería Nacional”, ou sexa, “de oído”, e que logo el lles vai poñendo as mans nas cordas, nos trastes, un a un, para máis adiante coordinalos e sacar unha peza limpa e perfecta. Un traballo enorme e uns resultados incribles.

A música fai milagres. Cando a grippe do 1918 _ o coronavirus de hai un século _, Eduardo é unha das súas vítimas e o médico mándalle gardar cama e un tratamento moi rigoroso.

Desesperados ante un novo concerto, os rapaces de Airiños invaden o dormitorio do director coas bandurrias, mandolinas, guitarras e demais. Que facemos? Eduardo érguese, e sen saír do leito, vailles poñendo as mans nos lugares correspondentes ata ter, noite tras noite, o concerto preparado.

Cando remata o ensaio, cura da grippe con gran fachenda do médico.

_ E nin sequera tomara as súas receitas!

Becerra, el último diputado de la Pepa

20 de Marzo , 2020

Sufre destierro en Inglaterra por ser uno de los liberales más combativos, junto con su amigo Argüelles

POCOS MESES ANTES de morir, el 29 de agosto de 1870, José Ramón Becerra Llamas y Cancio (Lugo, o Navia de Suarna, 1775) recibe la gran cruz de la orden de Carlos III, a propuesta de Práxedes Mateo Sagasta.

Se la conceden por ser el último diputado vivo de las Cortes constituyentes de 1812, es decir, las de Cádiz, las de la Pepa, la famosa Constitución española del liberalismo y los reyes felones. También había asistido a las constituyentes de 1836, pero de ésas hay más supervivientes.

No es de extrañar. Han pasado 58 años y don José Ramón había acudido a la Tacita de Plata siendo un caballero de 37 años. El resto de sus compañeros han fallecido y él lo hará tres meses después de conocer la condecoración que le solicita Sagasta.

Se informa entonces que hasta hace muy poco tiempo, “todavía cansaba con sus largos paseos a sus hijos y nietos.” La prensa de Madrid señala que vive en Lugo al lado de su “respetable y discreta señora, Ana María Gómez Rancaño y Saavedra, de San Martiño de Carballido, con la que llegará a cumplir 74 años de matrimonio, uno menos que los necesarios para alcanzar las Bodas de Brillantes.

Ana María, que se casa a los 13 años, no se separa un momento de su lado, y le sirve de guía, entre otras razones, porque a esas alturas ha perdido la vista casi por completo.

No por ello carece de memoria y es capaz de contar con detalle muchos momentos de la historia de España que vive en primera persona.

Había nacido el 13 de octubre en la parroquia de Santiago de Galegos, aunque también se señala su nacimiento en Navia de Suarna. Además de representar a Lugo los años citados, lo hace por Ourense en 1841 y 1842. Por supuesto, fue veterano de la Guerra de la Independencia.

El último doceañista había estudiado con los jesuítas de Getafe y desde muy joven se hace acreedor de premios y distinciones colegiales.

En 1808, cuando los ejércitos franceses ocupan la península, Becerra termina sus estudios de jurisprudencia y se traslada a Lugo para unirse a la guerrilla, en la que es nombrado coronel jefe de una columna de 3.000 hombres.

Luego es elegido para acudir a Cádiz, donde su colega Morejón, lo recuerda entre los que más influencia ejercen. “Tenía una hermosa y arrogante figura y un carácter enérgico y perseverante. Por su opinión y la de algunos otros propagandistas de la nueva doctrina, empapados en las teorías de Ledru-Rollin, todavía hubiéramos avanzado algo más. Argüelles le estimaba mucho”.

“El señor Becerra es de una estatura arrogante y de agradable presencia _ agrega su compañero. Conserva gran memoria y una integridad de facultades muy rara en su avanzada edad.”

Morejón recuerda la imagen de Argüelles y Becerra de paseo y cogidos del brazo. Era de los liberales más ardientes y fue de los más perseguidos después por Fernando VII, de quien se refugia tres años en Londres, protegido por miembros del partido wigth, que se tenían por correligionarios.

Regresa tras la amnistía y es nombrado jefe político de los liberales en la provincia de Lugo, aunque pudo elegir otro de mayor importancia, ofrecido por su compañero de destierro, Juan Méndizábal.

En 1842 escribe Examen de la ley electoral, muy elogiado, y al año siguiente, se retira de la vida pública, aunque sigue la actualidad, incluso una vez que pierda la vista, pues pide que le lean a diario los periódicos progresistas de España.

A batalla!

20 de Marzo , 2020

Ricardo Urioste (Vilagarcía Patrimonio)

Pregunten en Vilagarcía de Arousa quen foi Ricardo Urioste Mesana e diranlles que o tipo máis cómico e algareiro dos seus veciños pasados, presentes e futuros.

Urioste non deixa pasar o día sen tres ou catro brincadeiras. E iso sen contar as que fai coa pluma nas páxinas do semanario El Cacahuete, Órgano de los trasnochadores, que dirixe en Vilagarcía desde o ano 1907, e as que emite pola radio local, chamada K.K.U.T.E. para certificar a súa mesma procedencia.

A máis dunha festa de moita pompa celebrada tanto na Coruña como en Vilagarcía, onde os convidados acoden en calesas, chega Ricardo Urioste subido a unha carretilla que porta algún amigo disposto a seguirlle a corrente.

Como a familia é de orixe coruñesa, nunha ocasión viuse Ricardo na obriga de acompañar a un feixe de turistas ingleses que queren coñecer San Vicente de Elviña, onde a victoria moral e a derrota militar de John Moore, o seu heroe, para fotografarse alí.

Saen do Obelisco e antes de chegar aos Altos de Santa Margarida, unha das mulleres preguntoulle:

_¿Faltarg mucha?

E Ricardo respóstalle na mesma lingua:

_ Non, non faltarg mucha.

Seguen o camiño, pero como o home ve que os ingleses avanzan co bofe fóra e aínda queda máis dunha hora para chegar a Elviña, aló por onde hoxe é a Avenida de Arteixo, Urioste para e di:

_ Aquí é. A batalla!

Os turistas dan mostras dunha gran ledicia, tanto por pisar aquela terra sagrada na súa historia, como por non ter que andar máis.

_ Oh, yes, yes! Elviña!

Ricardo tiña razón. Aínda que Elviña estivese a tres ou catro quilómetros, por aqueles lugares tamén estiveron tropas francesas e inglesas, polo que en Londres os turistas non mentirían máis aló duns metros.

Lamela, fundador de Santa Rita de la Esquina

19 de Marzo , 2020

Hijo de un molinero de Lugo, marcha a tierras argentinas con su hijo tras enviudar en Monforte

ESTABA DESTINADO A ser molinero en San Vicente de O Burgo, como su padre Basilio Antonio, pero la fortuna y el infortunio se cruzan en su camino para hacer de él lo que nunca puede sospechar en sus mocedades.

Nace el día de san Benito, 21 de marzo, y de ahí que Benito Lamela (Lugo, 1734), lleve ese nombre. Es el menor de cuatro hermanos, todos ellos emigrantes en Argentina. Vicente, en Río de la Plata, después de ser panadero en las Malvinas y en Pago de Areco, de donde es alcalde; Francisco estudia cirugía en Salamanca y ejerce en Río Negro y Marcelo es comerciante textil en Río de la Plata.

Se sabe de su paso por la escuela de la catedral lucense y de que con 23 años se casa en Monforte de Lemos, donde tiene a su único hijo, Santiago. Allí se instala como panadero, pero ocho años más tarde fallece su mujer.

Para combatir la viudedad, Benito se aleja de las tierras conocidas y busca otros horizontes donde poder olvidar.

Argentina se presenta como el destino con más opciones para acogerlos. El viaje lo harán como expedicionarios del general Ceballos, junto a nueve mil hombres que zarpan de Palos precisamente el 12 de octubre de 1776 y llegan al futuro Uruguay en febrero de 1777.

Tras abandonar la milicia se establece en un recodo del río Corriente, justo antes de unirse al Paraná. Allí actúa como un auténtico fundador de la ciudad que vendrá detrás de él, Esquina, en alusión a la que hace el río.

La fundación se inicia el el 8 de noviembre de 1782 con la dedicación de las tierras a la santa de su devoción, Santa Rita de Casia, patrona de la actual ciudad, que dista 668 kilómetros de Buenos Aires.

Alguien ha escrito que la elección de Santa Rita, “abogada de los imposibles”, está relacionada con las dificultades de tipo administrativo que se iba a encontrar Lamela y el resto de los pioneros.

El historiador Juan Andrés Codazzi Aguirre le dedica un libro y en él se lee: “Hubo un principal ideador, gestor y realizador, en la fundación de la hoy ciudad de Santa Rita de Esquina, que como tal comenzó sus días con la inauguración de su capilla pública el 22 de mayo de 1799, y que ese realizador no fue otro que don Benito Lamela”. Se dice que la imagen de la santa la trae Benito desde Italia, aunque no hay constancia de que hubiese ido antes a ese país.

A Benito lo acompañan en este momento 15 familias; 9 criollas y 6 italianas. Posiblemente la imagen perteneciese a una de ellas. Santa Rita de la Esquina supera hoy los 20.000 habitantes.

No obstante a todo lo dicho, la fundación de la ciudad es todavía hoy motivo de controversias históricas, cuyas interioridades superan el alcance de esta breve nota biográfica.

De ellas son protagonistas Santiago Lamela, su viuda Petronila Rodríguez, y su nieto Basilio, que recupera el nombre del bisabuelo.

Los posibles interesados en profundizar sobre la historia del fundador lucense pueden acudir a los extractos publicados del libro inédito “La polémica de tres siglos. Historia de un despropósito”, de Griselda Raquel Maidana y José Antonio Moreyra, y a los 8 tomos de la monumental Historia Cronológica de Santa Rita de la Esquina, de Codazzi Aguirre. El propio Codazzi es el autor del retrato de Benito Lamela que figura en el cromo, única imagen del fundador lucense.

Moita bichería

19 de Marzo , 2020

Fraga e o seu candidato máis criticado, Arias Navarro

En varios dos seus mitins, Manuel Fraga explicou aos presentes a orixe etimolóxica da palabra candidato, que vén do latín “candidus”, co significado de branco, brillante; e do verbo “candidare”, que se traduce por branquear, xa que logo os que aspiran a un cargo público en Roma reforzan a brancura da súa toga con tiza, como demostración das súas relevantes condicións para o posto.

Iso mesmo fai na presentación das candidaturas de Alianza Popular para o Congreso e o Senado nas eleccións xerais de 1977.

A acto ten lugar no hotel madrileño diante de trescentas persoas. Logo da nota erudita sobre etimoloxía, o de Vilalba engade que os candidatos de AP, “somos limpos como a pomba e astutos como a serpe”.

Os columnistas non perden a ocasión de puntualizar que as pombas non son precisamente os animais máis limpos que poda atoparse, nin as serpes os máis astutos, habendo raposos.

Pero o caso é que se trata dunha cita evanxélica procedente de san Mateo (10:16). E alí se fala da sinxeleza das pombas e da prudencia das serpes para evitar que as ovellas sexan devoradas polos lobos.

E tendo en conta que cando fai a crónica do acto El País trabúcase e publica “asunto como a serpe”, en vez de “astuto como a serpe”, non sorprende saber que un dos candidatos que se presentan, un tanto confuso pero sen perder o humor, coméntalle a outro:

_ Que dixo Fraga? Que somos pitas ou coellos?

0

No ano 1933, o historiador coruñés Emilio González López foi nomeado director xeral de Beneficencia.

Debaixo da nova do nomeamento, un xornal galego publica:

“Damos os máis sinceiros parabéns ás súas numerosas amizades”.

Non é para menos.

García Hermida, periodista y poeta festivo de Vilalba

18 de Marzo , 2020

Emparentado con Mato Vizoso y Agra Mancebo, es padre de otro poeta, García Mato o Guedelliñas

FUE EL ANIMADOR cultural de Vilalba en la primera mitad del siglo XX. Como poeta festivo los vecinos lo añoran décadas después de muerto, pero Antón García Hermida (Vilalba, 1885), fue muchas cosas más.

Comerciante, fundador de periódicos, columnista, literato y corresponsal de prensa. En este último papel escribe en El Eco de Galicia y El Correo Gallego primero, y en El Progreso, desde 1920 hasta dos meses antes de su muerte, el 4 de septiembre de 1939, cuando publica su última crónica.

Se casa en 1912 con Irene Mato Grandío, que le sobrevive a su temprana muerte, cuando cuenta 54 años. La pareja tiene entonces cinco hijos de los once habidos, Antonio, Pepita, Irene, Carmen y Xosé Luis, siendo este último, el más joven, su heredero en los quehaceres literarios.

O Guedelliñas, como firma a veces García Mato, recogerá en 1973 buena parte de la obra de su padre para publicarla en un volumen póstumo titulado Charetas, con un documentado prólogo de Manuel María y un epílogo de Rábade Paredes.

Ya con 17 años, García Hermida, a quien Noriega Varela llama “meu irmau”, impulsa y da vida a un diario manuscrito, El Ideal Villalbés, de donde pasa a El Eco de Villalba, fundado precisamente por el hermano de su suegro, Manuel Mato Vizoso.

Luego funda y dirige Azul y Blanco (1914), y dos años después, el Heraldo de Villalba, que se prolongará hasta el 12 de abril de 1931, en la II República.

Ese año de 1916 será recordado por otra efemérides relacionada con él, pues en marzo se crean en la propia redacción del Heraldo las Irmandades da Fala de Vilalba, de las que será secretario.

En la iniciativa participan su hermano Vicente García Hermida, Calixto Soto, José Novo, Víctor Basanta, Antón y Lois Peña Novo, Germán Orosa, Antonio Pico, Justo Mato, José Cacharrón, Manuel Felpeto, Francisco Basanta y Víctor Mato, y en la directiva figuran, además de él, su suegro, Santiago Mato, Plácido Peña, Enrique Canto, Luis Campos y Manuel García Olano.

Además de firmar con su nombre, o con los apellidos, la pista de García Hermida hay que seguirla a través de seudónimos como Toniño da Ponte o D’Aponte, que era su apodo popular; Garmicida, un acrónimo fácil de identificar; Ageache, las iniciales del nombre y los apellidos y Ragrech. Obtiene numerosos galardones literarios, especialmente en justas poéticas, pero también como prosista, con Los niños y los árboles (1914); La herencia de Juanillo (1914) y El jardín de Roberto (1919), premiado por el Ateneo-Biblioteca de Ribadeo, y publicado gracias al mecenazgo del filántropo ribadense Ramón González Fernández.

Uno de sus primeros premios lo obtiene en A Coruña el año 1912. El lema con el que concurre al certamen de Recreo Artesano es “El premio sea conmigo”, y lo es.

García Hermida es tercer teniente de alcalde bajo la presidencia de Manuel Fraga Bello y toma parte activa en varias campañas reivindicativas de Vilalba, como en 1918, cuando existe un grave problema de comunicaciones.

Asimismo representa a Vilalba en los actos de traslado a Viveiro de los restos de Nicomedes Pastor Díaz. Precisamente Landrove es la parroquia donde ejerce su hermano Vicente y su hijo Antonio será párroco en Viveiro.

Su año más amargo será sin duda el de 1926, cuando en el espacio de pocos meses ve morir a dos de sus hijos.

Alfonso, uno de sus hermanos, se casa en Vigo con la periodista Elena Agra Cambón, hija de Blas Agra Mancebo, también periodista y subdirector del Faro de Vigo, que lo dirigirá después de la guerra, fallecido ya Antón.