Pol Herbón e o spot que lle cambia a vida
Jueves, 2 de Abril, 2020Participa na construción do Pazo de Tella, do Valle dos Caídos e na rodaxe de curtas, series e anuncios
HAI 61 ANOS inaugurouse a basílica do Valle de los Caídos, unhas obras nas que participa José Manuel Pol Herbón (Castroverde, 1940) cando ten 19 anos. El mesmo é quen fai un repaso á súa vida.
Nazo en Serés, que se le igual do dereito que do revés. Alí estou uns catro anos, porque despois fomos á casa de Baldomero Pestana, en Pozos.
Á escola fun aos doce anos en Quetesende. Logo xa viñemos para caseiros de Tella, para as Aceas, en Adai. Alí fun uns dous anos con Manuel Franco Carballeira. A min o colexio gustábame como o trigo ás pitas. Estudaba de seguido e quedábanseme as cousas.
Antes, polo xeral, as festas comezaban ás cinco ou ás seis. Ata as once, que ceabamos. Logo, ás doce ou á unha, empezaba a verbena ata as tres ou as catro. Por exemplo, en Adai recordo que viña a Garda Civil e levantaba a verbena porque querían marchar ao seu cuartel de Gomeán.
Os presos viñan de Lugo pola mañá para traballar no pazo de Tella e volvían a Lugo pola noite. Ao mediodía levábanlles unhas perolas. Tamén fixeron uns barracóns onde logo dormían e andaban soltos, que algúns aínda casaron no pobo. Alí estaban vixiados por un que era cabo, pero tamén comentaban que lles dera un salvoconduto para que andasen por onde lles petase. Algún facía tamén algún traballiño na casa dos veciños e dábanlles cousas. Alí aínda botaron ben tempo esculpindo o escudo de España.
Se non estou equivocado foi Suances o que lle levou a carta de convite de Franco a Tella para que fose visitalo a Meirás. E Tella contestoulle: A distancia que hai de Adai a Meirás, haina de Meirás a Adai. E non foi.
Unha vez vin a un tipo cun revolver. Puña un papel e facía puntería. Foi a primeira vez que vin unha arma. Quen a tiña díxome: Ti senta aí. E cando mo dixo, mexeime nos pantalóns. Era Xosé Castro Veiga, coñecido como O Piloto, que o mataron en Belesar e está soterrado en San Fiz de Asma, aló en Chantada.
Botei doce anos de taxista en Madrid, cinco de noite e sete de día. Os de noite collía o taxi ás oito da tarde e non o deixaba ata as oito da mañá. E despois, unha furgoneta de reparto de fariña. A cama só a vía os mércores porque libraba do taxi. E aquí no Corgo, 23 anos e sempre, sempre a disposición do público. Nunca tiven hora de estar na cama.
Tiña unha amiga que era corista de Celia Gámez. Aquela corista adornaba a un home. Eu tiña bigote. Deume por levar pola década dos sesenta un tipo Dalí. E díxome ela: Non che dou máis bicos, que se me meten as barbas na boca. Polos bicos afeitei o bigote e nunca o volvín a deixar. Nos sesenta en Madrid coñecín a Orson Welles.
Eu fixen un curso de paracaidista en Alcantarilla cando rodaron Trinca en el aire, chamada así por Antonio Casal, Jorge Mistral e Fernando Fernán Gómez, na que tamén traballou Xan das Bolas.
E un día falando cos camioneiros de Lence dinlle: Non sei que imos facer co leite. Vai haber que tiralo ao río. Había moita produción, pero non tiña saída. Sae Lence de comer cos empregados e dígolle: Suso _ eu xa coñecía aos pais, porque suministraran leña para unha máquina de vapor na fábrica das Aceas _, facemos un anuncio para o leite Río? E dixo: Si e aproveitamos que estamos no Ano Santo Xacobeo.
Eu viña por Ramón Ferreiro e os estudantes, uns dun lado e outros doutro, todos berrando: Ei, galopín! E lévasme o leite!
Logo fixen os de Patacas Pereiro e Aixam. E logo, ben sabes ti, Vinte séculos de noivado, O bezoar, El Grial de Ancares, Herexes e Hitler, Garbo… e Araceli. Eu fun o armadanzas de todo.





