A máis vella de España
Lunes, 9 de Marzo, 2020
Andrea, nás páxinas de Estampa
Cando en terras de Ortigueira morre Escolástica Pardo de Lama Lage, de fidalga familia, deixa orfo en 1870 a quen será o sobranceiro historiador e arqueólogo Federico Maciñeira.
O pai do mamonciño contrata os servizos dunha veciña de San Xoán de Espasante chamada Andrea Ojea Fernández, que maila a ter xa 45 anos, desenvolve á perfección as obrigas de ama de cría.
O tempo pasa e cando Maciñeira xa ten estudada canta mámoa existe no Ortegal, canto lagarto corre entre as pedras de Teixido por non ir de vivo, dáse conta de que el ten 65 anos e a súa ama de cría, que xa non lle aleita, vén de cumprir os seus primeros 110 de vida (22-VI-1825) cunha saúde a proba de coronavirus.
Aquilo é un feito extraordinario e paga a pena que o mundo saiba o fenómeno. De contado Maciñeira chama a atención dos medios e a historia de Andrea ocupa as páxinas da prensa. Mesmo Estampa, a revista madrileña de máis venda entón, publica unha reportaxe do seu enviado especial: “A muller máis vella de España”.
As xestións do arqueólogo chegan ata o seu amigo Augusto Bacariza Varela, director da Caja Regional Gallega de Previsión Social, de quen consegue que se lle conceda á muller unha renda vitalicia de dúas pesetas diarias, que non vai sen hora.
A historia ten o seu aquel, porque para acadar semellante acordo, é preceptivo elevar o oportuno expediente ao Instituto Nacional de Previsión, pois únicamente previa apertura dun concurso polo Patronato local de Homenajes a la Vejez, poden outorgarse os beneficios da caixa.
Neste caso elimínase a burocracia, segundo razoa Bacariza, “porque se non se concede axiña a pensión, pode chegar demasiado tarde”.
E aínda menos mal que Andrea vive ata os 113, pois morre en paz o 1938 da guerra.











