Emilia Pardo Bazán

Na rúa Tabernas está a casa de doña Emilia, e na casa de doña Emilia está a Real Academia Galega que hoxe preside o Ferrín.

_¡Xa me poderían alugar a min o sobrado!

_Cale, Pelúdez; que vostede todo o examina pola lei da Vivenda e Solo.

_Non lle digo que non. Voulle preguntar a esta moza tan esvelta se teño algunha posibilidade de ocupar a solaina.

A moza á que me refiro é Julia Santiso, a conservadora da Casa-Museo de dona Emilia Pardo-Bazán. Adiántome á patulea dos científicos e dígolle á Julia:

_Tendo como teño tantas concomitanzas coa condesa, ¿por canto me deixa o rocho?

_¿Vostede tamén é parente dos Pardo-Bazán? Coñecemos a máis de sete mil.

_Non, señorita; o meu é moito máis profundo. Voullo expoñer: ¿Non lle gustaba moito a ela a cociña? ¡A min tamén! ¿Non lle gustaban as cousas claras e o chiculate mesto? ¡A min tamén! ¿Non falaba de Galicia? ¡Eu tamén! ¿Non era a muller máis ben repoluda, baixa de cu e alta de testa? ¡Eu tamén…!

_¡Pelúdez!

Non me deixan rematar a exposición, e como non é cousa de facer máis polo piso, vou ver as pinturas da familia que teñen por alí.

_Un dos principais libreiros de Madrid hai un século, don Fernando Fe, papou un banquete no Lhardy grazas a superstición da condesa.

_¿Como foi iso?

_Cando un día a escritora chega a ese restorán e comproba que hai unha mesa posta pra trece comensais. Bota a correr, sae á Puerta del Sol e busca a alguén que poda sumar catorce e desfacer o meigallo. Fernando Fe era a persoa ideal.

Julia agasállanos cun conto da Pardo-Bazán no que fala das súas relacións co 13, e con el na man, un por un, fomos saíndo de Tabernas, máis formaliños que nenos tarsicios.

Chove e o Varela semella ser o mellor destino.

Restaurante Llardy