O achádego Tjipetir


Os outros Tjipetir

A hora preferida do Doutor Castro para bañarse no mar son as oito. Mesmo ás nove é un bo momento para facelo nos meses de verán. Hai cinco días fun canda el e a miña muller para mergullarnos pola tardiña nás cálidas augas do Cantábrico. E digo cálidas sen dobre intención, porque realmente creo que a auga está escandalosamente quente.

Para entrar no areal de Lieiro, en San Cibrao _ a Castro e a min gústanos máis dicir San Ciprián _, hai que salvar unhas rochas que con marea chea dificultan o acceso, unha circunstancia que non hai diñeiro no mundo para pagala.

Ao pasar por elas, reparamos nunha táboa que o mar trouxera como tantas outras cousas que van parar alí. O estraño daquel obxecto era a perfección das súas liñas, rectas e afiadas coma se viñera directamente dunha fábrica semellante á que hai ao seu carón, e non dunha viaxe por mar, batendo contra as rochas e servindo de hábitat a pequenos moluscos que toman estes pecios coma o chan da súa vivenda.

_Collémola despois _ di Castro, que non perdoa o baño nin cando moquea.

Pero despois de saír da auga, a marea subira, ou esquecímola, ou non sei que; pero o caso é que marchamos sen aquela misteriosa prancha.

_Madeira non é. Non podería estar tan ben acabada petando por aí, pero é flotante, sen dúbida. Mirarei os meus apuntamentos.

Onte voltamos e alí estaba de novo, como pedindo ser recollida, xa que non o fora na ocasión anterior. Nada máis vela, Castro lembra a lenda das pedras do monte Pindo que teñen un ritual de envorco. E en efecto, ao lle dar a volta, alí estaba a sorpresa. Na metade da táboa aparece un nome perfectamente acuñado: TJIPETIR.

_Que intesante! _ di Castro_; se cadra pertenceu a un barco naufragado. Imos levala e daquela temos materia para investigar esta noite.

Comenta