Pedrosa, o Malo

Aleluyas de Mariana Pineda, de Antonina Rodrigo, nas que se fala de Pedrosa

Castro farfalla coa cabeza baixa:

_Mira que somos bos e xenerosos os galegos, pero cando un deles sae besta…

_Que lle pasa? Non se faga o agonías, que polo que lle escoito non está a falar de galegos, senón do xénero humano. Bos, malos e regulares, brutos e refinados, hainos ata no inferno.

_Voulle contar…

E di que García Lorca comeza a súa Mariana Pineda cos versos dun romance popular que cantan así:

Marianita, sentada en su cuarto,

no paraba de considerar:

“Si Pedrosa me viera bordando

la bandera de la Libertad”.

_Pois ese Pedrosa, o malvado da historia… ¡é de Lugo! _ berra o home coma se os de Lugo xa non puideramos ir ao ceo por culpa de Pedrosa.

_Será, non lle digo que non, pero se houbo dez millóns de lucenses nos últimos séculos e saíunos un Pedrosa, tampouco é para tirarse dos pelos.

_Non é nada diso! Ou pensa que son tan parvo como para crer que por un malnacido todos os da provincia o somos? A besta á que me refiro son eu! Levo toda a miña vida presumindo de sabio e aínda descoñecía que quen mata a Mariana Pineda é un paisano!

_Xa lle digo, non se faga ferida, que moitos máis haberá coma vostede, alleos ao berce do tal Pedrosa.

_Pode ser, pero a eles non lles din cando pasan: Velaí vai o Castro. É unha eminencia! Unha merda! Tanto ler para que se che pase un asunto trascendental!

_Pode recuperar o tempo descubrindo cousas de Pedrosa.

_Imposible! Xa o fixo Andrés García Doural, que ten unha páxina caralludísima chamada Miscelánea mindoniense pola que o hai que felicitar.

_De calquera xeito, mañá contará algo máis de Pedrosa.

_Ah! Iso, si.

Comenta