Córdoba anoxada

Formoso Lamas

O artigo que Afonso Eiré asina en El Progreso coa tese de que Gonzalo Fernández de Córdoba, o Gran Capitán, non é de Córdoba, senón de Chantada, chega ata aquela cidade andaluza e ao lelo, o gobernador brada na intimidade do seu despacho botando escumallo pola boca:

_Quen ousa soster semellante parvada? Señorita, póñame de contado co señor gobernador de Lugo!

O señor gobernador de Lugo era daquela Guillermo Ruipérez Pérez del Gallego, que nin lera o artigo, nin en todo caso lle dera a importancia que si parecía ter para o seu colega cordobés. Aínda así, asume como propio o cabreo dos andaluces e disponse a actuar en consecuencia.

Ruipérez chama a Pedro de Llano, Bocelo, director do xornal, e comínao a presentarse no Goberno Civil na compaña do autor do texto ás doce de mañá do día seguinte.

O que segue é imaxinable. Bocelo fala con Eiré en termos parecidos a estes: _Temos aos cordobeses alporizados e de propina, tamén ao noso gobernador. Din que o Gran Capitán non é de Chantada. Vén mañá a Lugo, para depoñer diante del.

Afonso colle o coche de liña e chega á rúa José Antonio pouco antes da cita con Ruipérez. O director pregúntalle de onde sacara a teoría chantadina do Gran Capitán e o colaborador, que vén de cumprir os quince anos, dílle: Deste libro, Apuntes para la Historia de Chantada (1905).

Trátase do texto de Manuel Formoso Lamas, un mestre de San Vicente de Burras (Arzúa), que amais de deixar un grato recordo en Chantada, aporta varios traballos históricos de interese, como é o citado libro.

_Ben, se cho preguntan, dillo _aconséllalle Bocelo _, pero o exemplar non o levamos, porque poden requisalo, e se o asunto vai máis aló, non o teríamos como proba. (Cont.)

Comenta