Ciges, espía en Lugo (VII)

Villavieja

Ciges fillo, o actor, fora en primeiro lugar un dos doentes de lepra na illa de Molokai atendido polo pai Damián de Veuster, ou sexa, por Javier Escrivá na ficción. O actor botaba pestes do seu primeiro director, Luis Lucía, e mesmo foi expulsado por el da rodaxe. Moitos anos despois, en venganza por ese trato, Ciges rompe un dos códigos non escritos da xente do cine, cal é falar das actrices que manteñen relacións cos directores a cambio de traballo.

Tamén foi un dos pobres de Plácido, grazas aos seus esforzos e a que coincidira con Luis García Berlanga na División Azul, unha das peripecias máis insospeitadas que protagoniza o actor, sabendo como hoxe sabemos o tráxico final de seu pai.

Anos máis tarde, cando participo na producción de Sal Gorda, de Fernando Trueba, con Óscar Ladoire de protagonista e Luis Ciges, de espléndido secundario, xa sei que o pai fora gobernador de Lugo antes de ser asasinado e que o seu segundo apelido _ Luis Ciges Martínez _, delata un ilustre parentesco, xa que súa nai, Consuelo Martínez Ruiz, é irmá de Azorín, quen axudara aos catro irmáns Ciges cando quedan sen pai.

Daquela penso que el sería o actor ideal para levar a vida do pai ao cine se non fose… por esa voz nasal e atiplada que consegue acender o riso de toda unha sala cinematográfica con só pronunciar catro palabras, como comprobamos tantas veces en aparicións memorables como as de Amanece que no es poco, El milagro de P. Tinto, ou a propia Sal Gorda. Non, a Luis Ciges teñen que dobralo para facer de Manuel Ciges Aparicio.

Castro, que permanecía calado fai entón unha intervención sorprendente:

_Non está confirmado se Ciges chega a vivir en Lugo co pai, pero rematada a guerra faise pasar por espía alemán nas minas do Eixe: Ourense, Pontevedra e Lugo.

2 Comentarios a “Ciges, espía en Lugo (VII)”

  1. scéptika

    Pero, mi don Cora, ¿cómo se le ocurre no mencionar la pinícula “El bosque animado”, de Cuerda, basada en el libro que todos debemos leer alguna vez de don Wenceslao?

    Hace Ciges, como siempre el papel de alguien ensimismado en su mundo, en cuerda locura, en un mundo interior más luminoso y feliz que el que le rodea. Regala, como si nada, la fachada del Obradoiro de Santiago, ahí es ná. Eso es generosidad.

    En cuanto a lo que mencionaba ayer mi muy estimado Jabato, supongo que ambos conoceis el libro de Jesús Torbado sobre “Los topos”. Conocí personalmente a uno de ellos y les aseguro que ya durante los años sesenta, todo el mundo sabía –posiblemente incluso el comandante de puesto del cuartelillo– de su existencia, dónde y cómo vivía. En las cálidas noches de verano salía de su ‘topera’ y daba largos paseos por las afueras de su pueblo.

  2. admin

    Porque todo non cabe. Tamén estiven nesa rodaxe e tamén saudei a Ciges en Sobrado dos Monxes, un día que ía calor como para vendela aos suecos.

Comenta