O fillo do gobernador (VI)

Luis Ciges

Cóntolle a Castro que coñecín a Luis Ciges na rodaxe de El hombre oculto, a primeira longametraxe que dirixía Alfonso Ungría, aínda que dicir que aquilo foi un coñecemento do actor resulta certamente excesivo. A quen coñecín e entrevistei para El Progreso foi a Ungría, que xa antes de rodar tiña sona de facer un cine antifranquista, como despois se confirma pola sorte que corren os seus primeiros traballos cinematográficos, El hombre oculto entre eles. De feito non chego a ver a estrea da película.

Ciges estaba alí, protexido por varios abrigos superpostos, mortiño de frío. Aínda que era 1970, tiña xa a mesma faciana que conservará ao longo da súa carreira de actor, que entón está a piques de ser coñecida por toda España. Nas páxinas da Taboa Redonda de El Progreso hai unha foto de Ciges tremendo de frío na serra madrileña.

O home oculto era un topo, un deses españois que despois da guerra fixeron a súa vida agochados nunha cova, nun zulo, nun burato, por medo aos vencedores. Foi unha historia escrita e producida por Luis Mamerto López-Tapia, parella naqueles momentos da actriz Carmen Maura, outro dos descubrimentos do film, como Ciges.

En realidad o topo de Ungría-Tapia, tiña nomes e apelidos. Era Manuel Cortés Quero, último alcalde republicano de Mijas, que permaneceu trinta anos lonxe dos ollos da xente na alacena do seu propio domicilio.

Castro fai como sempre que pode e turra para a súa casa, que é Lugo:

_Non dubido das penas pasadas polo alcalde de Mijas, pero sendo Ciges fillo dun dos gobernadores republicanos de Lugo, ben podía ser ese home-topo da película o veciño de As Nogais, Gonzalo Becerra Souto, que estivo oculto dez anos máis que Cortés, é dicir ¡corenta da súa vida soterrado nun rocho! Algún día volveremos a esa historia pouco coñecida.

2 Comentarios a “O fillo do gobernador (VI)”

  1. jabato

    Encuentro un detalle harto curioso en el relato con el que hoy nos obsequia el sr. Cora.

    Tiene (el relato) el interés de un recordatorio (supongo que sin ira) de las tristes circunstancias que se derivaron de la Guerra Civil, donde, aparte los muertos en combate (y en la retaguardia, que también), hubo estos otros casos de “enterrados vivos”, personas que se pasaron años o, incluso, décadas, ocultos del mundo, por miedo a las represalias del vencedor de la contienda.

    Sirva el presente para lamentar todo aquello y, sobre todo, como llamada de atención para que tales desgracias no se repitan jamás. No quisiera parecer agorero, pero hemos demostrado, muchas veces a lo largo de nuestra historia, que la capacidad de aprendizaje en cabeza propia que tenemos es casi nula. Esperemos que, por encima de Memorias Históricas con mayúscula y dirigismo político, haya una memoria colectiva real, que nos ayude a no tropezar de nuevo en la misma lápida.

    De todas formas, y como decía al principio de mi comentario, encuentro un detalle curioso en el blog de hoy: si el régimen franquista duró, tomando ya sus fechas extremas, desde el 18 de julio de 1936 hasta el 20 de noviembre de 1975 (o sea, unos 39 años y medio), ¿cómo puede ser que una persona permaneciera oculta durante cuarenta y dos?. O bien se soterró de forma anticipada y preventiva, o bien no salió hasta que se aprobó la Constitución. La cuenta no sale.

  2. admin

    Ten razón. Son trinta e nove anos e nove meses, como queda corrixido. Gonzalo Becerra entra no zulo en agosto de 1936 e non sae del ata a súa morte, en maio de 1976. Non sei de onde podo vir o erro. Moitas grazas pola precisión. aínda que lle aseguro que non ten nada de curioso, agás o meu torpe dominio das datas.

Comenta