Caída de Andicoberry (IV)

El Imparcial a comezo de século

Á marxe dos habituais de Los Lunes de El Imparcial, quen asina case a diario no xornal dos Gasset, é Manuel Ciges Aparicio, pai do actor Luis Ciges, que tamén será gobernador de Lugo. Ciges é autor deste titular histórico: “La Sociedad de Naciones ya es un hecho”.

También son diarias as crónicas desde Barcelona de Adolfo Marsillach, pai do actor e director teatral homónimo, as columnas de Francisco Camba, as de Melchor de Almagro e en menor medida, as de Emilia Pardo Bazán ou Muñoz Seca.

Antes de vir a Lugo, onde o seu nome aparece en varios rexistros oficiais como Ondicoberry, o que dificulta seguirlle a traxectoria, traballa para a Sociedad Central de Arquitectos, e logo será o último director de El Imparcial, onde deixa unhas primeiras páxinas monográficas dedicadas a Lerroux que, é de imaxinar, axudan para elevalo ao goberno lucense, un nomeamento que é propiciado en novembro de 1933 polo triunfo da coalición antimarxista na que participa o Partido Republicano Radical.

Permanece en Lugo un ano e ao cabo dese tempo faise insostible a súa situación dentro do PRR por diferenzas coa dirección nacional. Entón dá comezo o seu esmorecemento político, literario e xornalístico, con episodios dramáticos como son a súa longa estadía na checa de Porlier, acusado de desafección á República polos Tribunales Populares de Urgencia. Salva de maiores penas polas testemuñas de republicanos ben vistos polo Goberno de Madrid.

Aínda que logra colocar colaboracións en cabeceiras importantes, a chegada da paz non supón un bálsamo para a mellor da súa deteriorada saúde que se ve agravada pola rutura do seu matrimonio cando o autor de Tartarín en Madrid vén de cumprir o medio século de existencia.

Tempo despois o exgobernador lucense traballa como operario nunha fábrica de gaseosas e morre en 1945.

2 Comentarios a “Caída de Andicoberry (IV)”

  1. scéptika

    Pinceladas valientes y trazos decididos que describen la subida a los cielos del poder y la gloria, la caída ‘por decencia’ –ya que con el Rey del Paral-lel no se podía ser ni medio honrado– y salvado nada menos que de la checa de Porlier.

    El humilde trabajo y la pronta muerte del prohombre son toda una lección de vida.

  2. jabato

    Para constancia de que seguimos aquí; con un algo de decepción, porque se ha terminado del debate (aunque, en los últimos tiempos, la verdad es que había dejado de merecer tal nombre), pero interesados por otra parte en esta recreación histórica a trocitos que nos plantea el Sr. Cora.

Comenta