O caso dos gobernadores (I)

Acto de presentación da obra de Eva Mariño e Lois Rodríguez sobre don Juan Francisco de Castro

Castro estaba encantado polo feito de coincidir no mesmo día a inauguración do seu bufete co anuncio de Carmen Basadre sobre a publicación da obra do seu alter ego don Juan Francisco de Castro, que onte foi presentada por ela mesma, Eva Mariño e Lois Rodríguez.

_Mágoa non ter o don da ubicuidade, ou o da bilocación, que veñen sendo o mesmo, para estar ao tempo na misa e repicando, pero o caso que agora me veñen de encargar uns veciños lévame fóra de Lugo. De todos os xeitos, xa que se poñen tan guapos, bos e xenerosos coa obra de Castro, ben poderían engadir no mesmo paquete orzamental o custo da placa desaparecida da súa rúa. E por se fosen de necesidade, aí van os meus 44,50 euros sen IVE que pagaron ao bufete uns de Rubián que andaban na procura dun heroe da guerra de Cuba e que eu lles aprendín que o seu home era Manuel Mendoza Quiroga, que morre en 1959 aos 84 anos, deixando catro fillos, seis netos e un bisneto.

Castro estaba tan sorprendido de que o bufete dese cartos que non puña ningún inconveniente en tirar da caixa para o que fose, canto máis se era para lle devolver a placa ao seu antecesor homónimo e gañar así un novo caso, prestixio e clientela.

O que tiña entre máns pódese dicir que era unha encarga histórica que paso a contarlles. Os que foron ao bufete, que prefiren manter o anonimato, pídenlle a Castro razóns para que nunca máis se diga que Lugo é unha aldea con gobernador, e non polos méritos de Lugo, dos que eles son perfectos sabedores, senón pola categoría da xente que foi nomeada para ese cargo, especialmente cando se elixían as persoas, non pola súa proximidade xeográfica, senón máis ben polo contrario, para evitar condicionantes locais.

_Quitando dous o tres, que eran unhas bestas pardas, aquí houbo gobernadores de moito valemento _ dixo Castro _. Mañá comezamos.

Escolma de textos de Juan Francisco de Castro

2 Comentarios a “O caso dos gobernadores (I)”

  1. rogelio quiroga

    Sr. Cora: Cuando en la bitácora de los puntos suspensivos me “despedí” de usted a mi manera, es porque creía que usted cerraba el chiringuito. Ahora veo que lo creí erróneamente, de lo que me alegro. Es un placer leer sus artículos, tengan éstos el tono u orientación que tengan.

  2. scéptika

    No capto del todo el momento en que surgen esos gobernadores. Bestas pardas, claro que las hubo, pero sobre todo era muy de mirarse si ya pertenecían a alguna familia del Régimen, pues de ello dependía de que fueran desde rabiosos fascistas a más depurados técnicos, provenientes de otras ramas.

    Seguiré ‘al liquindoy’.

Comenta