Unha tumba sen nome (e IV)

Adro do cemiterio de Santa Uxía de Asma, onde está soterrado Aniceto

Rexistro do soterramento no libro de defuncións

Castro decide ir a Chantada. As circunstancias da morte de Aniceto Pereira eran coñecidas, pero non a principal consulta do seu neto, é dicir, onde foran soterrados os restos mortais do avó de José Manuel Pereira Díaz.

Chegamos ao cemiterio de Chantada e grazas as xestións de Manuel e Carme, pronto desbotamos a posibilidade de que fosen traladados alí. A visita sérvelle ao Dr. Castro para botar uns cantos pecados en contra da destrución das sepulturas antigas e o novo xeito de soterrar á xente, “en arquivos de mármore negra, como se fosen expedientes policiais”.

_Cando se darán conta de que os cemiterios, canto máis vellos, máis turistas atraen?

Fomos ata Aspai, onde só había unha lene lembranza deses feitos, mesturados con outro crime e outra bomba, cuxo relato deixa abraiado a Castro:

_¡Carafio! ¡Moitas bombas botan estas xentes do Asma!

Moi pola contra, un señor moi amable que chega nese intre a Aspai, fainos unha suxestión reveladora:

_Veñan, se alguén pode axudarlles é o crego Díaz Guerra.

E así foi. Abriunos de par en par as portas da súa casa, máxime cando soubo que Castro coñecera en Lugo ao seu irmán, o coengo Guillermo Díaz Guerra.

O home comeza a ler os libros de fábricas e os rexistros da parroquia, mentres o doutor xustifica que non fosen directamente a el:

_Tiña entendido que todos estes libros están centralizados no Arquivo do Bispado.

Díaz Guerra apenas contesta porque vén de abrir ás páxinas de 1921. Alí, no día 18 de xaneiro, aparece o rexistro de Aniceto Pereira Gutiérrez, soterrado “en el atrio cementerio de la primera sepultura eclesiástica (…) de la parroquia de Santa Eugenia de Asma”, unha tumba que actualmente está sen nome.

_Chame ao neto _ di Castro _, pode vir a poñerlle flores cando queira.

Casa/Colexio de Aniceto no Campo da Vila, Santa Uxía de Asma

Un comentario a “Unha tumba sen nome (e IV)”

  1. scéptika

    Como siempre que tengo ante los ojos un documento de la época, me apasiona contemplar la textura, los rasgos de la caligrafía y los términos empleados.

    Seguramente en el Arquivo del señor Bispo, estos hechos estarán recogidos en uniformes entradas de la fría base de datos de un frío ordenador.

Comenta