O caso da caixa (I)

Casa do mestre Aniceto Pereira no Campo da Vila, Santa Uxía de Asma

O anuncio de que o doutor abrira bufete espertou o interese de moita xente dentro e fóra de Lugo. Daquela, cando Castro preparaba unha acción popular que segundo el, vai ser unha bomba, chaman á porta e tras dela aparece un home que di chamarse José Manuel Pereira Díaz e ser veciño de Avilés.

Castro pensa no seu amigo Papi Wes, director durante 36 anos de La Voz de Avilés, por se fose el quen lle envía o cliente; pero non, o home vén pola súa conta e non tarda en comunicarlle o que o leva ata alí:

_Quero averiguar onde está soterrado o meu avó.

Nun principio, Castro non agardaba que lle foran expor misións desa natureza, pero axiña vai coñecer que non se trata dunha simple pescuda e que antes dunha hora xa estará encerellado nela.

José Manuel acode tres anos antes a un xornal coruñés para atopar a sepultura de Aniceto Pereira Gutiérrez, o seu familiar, pero sen éxito. El tampouco axudara moito daquela, pois dicía e di que o home morre no 1911, cando en realidade foi no 1921, un dato que Castro destapa con só mover catro papeis dos moitos que manexa ao cabo do día.

Os feitos que se saben nese intre determinan que Aniceto, súa dona Cándida Gómez, e mais seu fillo José, pai do noso consultante, establecen casa familiar e escola no Campo da Vila de Santa Uxía de Asma, parroquia de Chantada. Son naturais de Camba e o pai cumplira xa os treinta e seis anos.

A primeiras horas do domingo día 16 de xaneiro de 1921, a muller sae da casa en dirección á igrexa para asistir á misa de precepto. Unha vez fóra desta, observa que alguén deixou un paquete dirixido ao seu home. É unha caixa de madeira vernizada, pero que foi firmemente suxeita cuns arames de metal. Cándida volve sobre os seus pasos e avisa do agasallo a Aniceto, que queda na casa na compaña do neno José.

Un comentario a “O caso da caixa (I)”

  1. Maria Celia Forneas

    Al tiempo que celebro que escriba usted en gallego, lamento no poder responder en la misma lengua. Soy hija de gallegos y entiendo el gallego, pero no me atrevo a escribirlo. Un saludo.

Comenta