Os antollos de Pepito Arriola

Pepito, oito anos despois do episodio que se conta

Os salóns de Emilia Pardo Bazán e da súa augusta nai, a condesa do mesmo nome, énchense de aristocracia madrileña unha tarde de marzo de 1901. O Centro Gallego da capital vén de nomear a dona Emilia presidenta honoraria e a Madrid chega unha rondalla de Pontevedra para participar no Entroido.

Para celebrar as dúas circunstancias as señoras de Pardo Bazán deciden organizar un concerto galego ás cinco da tarde, hora na que xa hai parellas que bailan rigodóns, valses e o que soe.

Logo, os gaiteiros de Pontevedra poñen no salón airiños da terra, e máis adiante, a gran sorpresa, o neno prodixio Pepito Arriola chega canda súa nai para ofrecer unhas pezas ao piano.

Pepito, descuberto para a música na Praza do Campo de Lugo un ano e medio antes, ten agora cinco de idade e o seu nome corre por Europa como sinónimo dun fenómeno extraordinario sen explicación.

Leva un vestido de terciopelo bermello bordado en ouro, cun gorro cilíndrico. Todos o rodean entre risas e aplausos. Condes, marquesas, duques e baronesas.

Segunda sorpresa. Aquel rapaciño que non levanta do chan máis de catro cuartas, négase a dar un paso máis sen que todos lle prometan que non intentarán bicalo, do mesmo xeito que el tampouco bicará a ninguén.

Prometido. Logo, xa diante do piano, dí á nai que ten as mans frías e que non pode tocar. A muller dalle unhas fregas e cando por último, parece todo disposto, Pepito di que non lle dá a gana e vía.

Volve a nai á carga e por fin consegue que o neno ataque á Tarántula e a remate cuns Bravo, bravo! dirixidos a el mesmo. Logo tocan os de Pontevedra e finalmente Pepito ordena: “Calade, que vou tocar”. Sobe ao piano e repite nota por nota, acorde por acorde, todo canto vén de escoitar. Moi educado non está, pero non importa. Pepito ten un oído absoluto.

Comenta