A herdanza por poderes

Falando con Enrique Sampil do que pasou ou deixou de pasar durante esta última visita a Escairón, refrescoume un sucedido do seu paisano, o notario Luis Moure Mariño, o home que máis tempo me tivo na miña vida co teléfono na orella, porque cando chamaba non era para falar, senón para botar unha monografía.

Recolle Moure Mariño algunha das súas experiencias como notario de aldea na bisbarra e esta que sae o outro día na mesa de Torre Vilariño, en Fión, merece figurar na antoloxía mundial de curiosidades que se faga.

Fora chamado Moure a escoitar as últimas vontades testamentarias dun home que estaba a piques de morrer nunha casa de por alí.

O home estaba deitado, aínda que non tiña tan mal aspecto como para baixar á terra de contado. Non obstante, como para testar non se precisa estar nas derradeiras, o notario séntase a carón do leito e comeza a tomar nota de canto sae pola boca do suposto expirante.

_ A casa, que sexa para o Xan; os leiros pequenos para Luisa; o Chan da Mazá, para Pedro…

E así fai relación de todas as súas pertenzas, unha por unha, e o nome dos seus parentes que deben recibilas e que por certo, contornan ao petrucio e ao notario nese cuarto que fai de alcoba.

De súpeto, Moure muda de postura, estende as pernas ou móvese dalgún xeito que topa os pés cun vulto agochado debaixo da cama.

Bota un ollo por ver se é algo de romper e descobre que se trata do corpo dun home, supostamente morto.

En efecto, era o pai, que viña de morrer sen deixar amañado o testamento, ou ben, ditado cunhas disposicións que non agradaban aos fillos de casa.

Entre todos os legatarios argallan o xeito de solucionalo, que foi agochar o corpo do defunto alí mesmo, e chamar a un veciño para que se fixese pasar polo home, con estritas instrucións do que debía dicir ou deixar de dicir.

Comenta