Montero, o personaxe que se lle escapou a Cunqueiro

O máis medieval do XXVII Mercado mindoniense ten que ser á forza o mago Merlín

EN MONDOÑEDO, MANOLO Montero é Merlín. Os demais son a familia.

Eu daría algo por poñerlle a data de nacemento despois do nome, como fago cos outros cromos do álbum, pero con Montero é imposible. Padece coquetería máxica e prefire facer manteiga coas penas de Oirán antes de confesar o ano da súa chegada a Vallibria, onde agardou a que Alvarito se fixese novelista para vivir en plena liberdade a súa condición merlinesca acariñando unha cachola xibarizada.

Non sei se llo aprenderon, ou foi cousa do seu caletre filosófico, pero Manolo sempre bota man da mesma resposta cando alguén ten o atrevemento de lle preguntar pola súa idade. “Eu son un mago. Non teño medida no tempo, nin hoxe, nin pasado, nin mañá”. E os de fóra _ xa que ninguén de Mondoñedo lle fala diso _, marchan de fociños sen sacarlle, nin con propina, de que exerxicio vén sendo.

E algo de razón teñen, porque tanta maxia non pode ser ben. Se este home foi libreiro, quere dicir que houbo un antes e un despois. Se os pais foron matachines é que houbo preñez. A min que non me tolee, porque se pode ser mago, pero non se pode nacer por xeración espontánea. Hai que ser epígono do anterior!

Non sei. Pregúntadelle a Cunqueiro.

Se cadra Merlín Montero nace canda o mago do seu amigo e atrás queda outro, chamado Manolo M. Rego, que foi libreiro e que terma coa maledictio de amorear revistas impúdicas para o contento de xente talar. Que eu non o dixen, que foron outros.

Se foi verdade, nada queda hoxe do invento e as únicas imaxes que se poden sacar del son fotografías de recordo ao seu carón, coma se vas a Londres e pides á túa parella que che faga unha cun garda do pazo de Buckingham.

Se non lle doe o oído, fala cos visitantes do que lle pregunten, e se saen na conversa males de amores, seguro que Merlín ten algo que dicir para remedialos. Hai tempo fixo unha mostra de bruxería xacobea, que son dous conceptos moi achegados un doutro, se só buscamos o ben. Especializouna no mal de ollo, iso que os italianos chaman jettatura, que é arma moi poderosa contra a que cómpre unha defensa eficaz, como pode ser a propia cuncha de peregrino e outros escudos que Merlín colecciona, se non os fabrica el mesmo.

Daquela aínda mantiña consulta e levaba cos seus clientes unha relación moi profesional, de mago a fodido. Logo a cousa veu a menos. Os vellos deron en consultar o tarot con xuízas de Vixilancia Penitenciaria, e os novos foron máis polo Instagram. Entón Merlín quedou atrapado entre a incredulidade e as novas tecnoloxías, e por moita túnica que levase posta perdeu o consultorio. Non así as peticións para se afotografar con el, que xa digo, ir a Mondoñedo e non traer un selfie con Montero, é coma ir a Teixido e voltar sen a herba de namorar.

Non só de Cunqueiro vive o home. Manuel María dedicoulle uns versos ben bonitos e el pagounos cunha xuntanza na honra do poeta que foi de medo. Darío Xohán tamén falou moi ben de el e despois Requeixo, Reigosa e Piñeiro encheron Mondoñedo dun universo cunqueirán para que propios e estraños tropecen polas rúas co Simbad e co Pallarego; co Lence-Santar e co Merlín.

O seu museo é un totum-revolutum que recorda o que José María Kaydeda monta en Oleiros, mellorando o presente. Mesmo os dous teñen unha sección de olería que paga a pena ver dúas veces.

O de Merlín habería que desorganizalo un pouco. Está en orde de abondo e aínda se pode camiñar polo medio. Os magos non precisan tanto amaño, porque fan así, zas, e xa o teñen todo ben aquelado.

Comenta