Converténdome nun minusválido superválido

Hoxe é o 22 cabodano da morte do poeta Fiz Vergara, pero o seu latexo segue a estar na Lóuzara xabreira

DESDE QUE SOFRE un accidente na súa infancia, Fiz Vergara Vilariño (Samos, 1953) vive atrapado nun corpo que lonxe de axudalo a facer pola vida, lle impón unha pesada carga que semella cruel e inxusta.

No seu caso foi unha distonía muscular grave, omnipresente, destructiva e sumamente molesta. Pero ao igual que Stephen Hawking coa súa doenza, Fiz logra superarse a si mesmo e desenvolver unha obra literaria que está á altura da mellor produción galega do século XX e cunha sombra que segue a alumear a novos poetas cada ano.

Hoxe hai 22 anos da súa morte e poucos meses antes, fun entrevistalo na súa Loúzara xabreira. O xornalista pescuda nos primeiros anos do poeta:

_ A miña infancia foi moi rica en lembranzas; e non lembranzas tristes, precisamente. Eu de neno, a verdade sexa dita, funche un anarquista feito e dereito: derrubaba cancelos e estivadas, defecaba nas fontes cando me poñía de mal xorne. Que sei eu! A infancia vén a ser un dos poucos periodos ledos e algareiros da miña vida, de aí que lembre os anos infantís con verdadeira nostalxia, cando sinto as cancións daquel entón emociónome a máis non poder. O primeiro que teño máis vivo no maxín quizais sexa o que vivín, en Praducelo de Lóuzara, na festa do Santo Antón, onde me levaron meus pais cando tiña tres ou catro anos.

E no nacemento da súa vocación literaria.

_ Foi en Madrid, aló polo ano 69, cando comecei o bacharelato; eu _ pola miña minusvalía _, axiña me decatei de que me encontraba nunha situación semellante á dos xitanos ou á dos negros, por poñer dous exemplos de discriminación e paternalismo malentendido: xiringábame abondo que me colgaran adxectivos como pobrecito ou inválido, que ferían o meu orgullo arreo; entón cavilei no único xeito de evitar estas aldraxes e dei nun xeito, quizais o único de escudir estes calificativos. Como? Pois dunha maneira moi sinxela: agarrándome ferreamente aos libros de texto; estudaba moítisimo e cheguei a sacar notas extraordinarias; así, co paso do tempo, fun gañando a simpatía da xente, facéndome valer, incluso sentíndome superior aos demais, é dicir, converténdome nun minusválido superválido. Quería ser químico, porque me parecía unha carreira axeitada para exercela sen moitos problemas físicos, mais ao ano seguinte viñen facer 3º a Sarria e tocoume como profesora de Literatura unha rapaza de Monterroso, chamada Araceli Rodríguez. Eu _ digo isto sen ningunha fachenda _, redactaba bastante ben, froito das miñas lecturas de El Progreso _ que xa daquela chegaba á miña casa de Santalla _, redactaba bastante ben e volvía tolas ás rapazas coas miñas redaccións; por todo isto a mentada Araceli díxome un día: “Félix, lo tuyo es la Literatura”. E así che empezou todo.

E logo, Alonso.

_ Éme abondo difícil expresarlo con palabras; foi algo semellante ao que significou Cossío para Miguel Hernández. Lembro nidiamente a Alonso na súa casa de Gil Yuste, en Lugo, aconsellándome decote, agardando coa paciencia de Xob que xurdiran as palabras da miña boca deforme, ordenándome unha e outra vez que repetira. Bueno, ho, este home portouse comigo dun xeito marabilloso, recomendándome as lecturas máis axeitadas, animándome cando me vía deprimido. Eu non teño máis que boas palabras para el. Se tivera posibles, ergueríalle un monumento no corazón de Lugo. Se este home non chega a aparecer na miña vida, seguramente non estaría agora fronte a ti, pois a miña existencia collería un rumbo moi diferente.

Comenta